FanFic ยอดนักสืบ(จิ๋ว)โคนัน Part 1.1

nongney18683

วันหยุดฤดูร้อน

สี่เดือนกว่าๆหลังจากชินอิจิตัวเล็กลง

"นี่คุณพ่อคะตื่นได้แล้วค่ะ นี่มันจะเที่ยงวันแล้วนะคะ" เสียงของ โมริ รัน ดังขึ้นมาจากในห้องครัวขณะที่กำลังทำอาหารเที่ยง
(ไกลขนาดนั้นทำเหมือนจะได้ยินเลยเนอะ)
     "อย่าเพิ่งไปกวนคุณลุงเลยครับพี่รัน เพราะคุณลุงโคโกโร่เมื่อคืนน่ะกลับมาตั้งตี 5 โน่นน่ะครับ" เอโดงาวะ โคนัน บอกรันขณะที่กำลังใส่รองเท้าคู่สีแดงขาว สุดโปรด
     "เอ๋....? อย่างนั้นเองหรอกหรอจ้ะ สงสัยเมื่อคืนคุณพ่อคงคุยงานจนดึกล่ะสินะ" รันพูดขณะที่กำลังหั่นผักใส่ลงในหม้อ
     "-อย่างคุณลุงน่ะคุยงานงั้นหรอ? กินเหล้าจนเมาแอ้กลับมาล่ะสิไม่ว่า-" โคนันคิดในใจ พร้อมทำหน้าตาเซ็ง
     "ว่าแต่โคนันใส่รองเท้าจะไปไหนอีกแล้วหรอจ้ะ" รันถามพร้อมกับชะโงกหน้าออกมาจากประตูห้องครัว
     "ผมจะไปบ้านด็อกเตอร์อากาสะน่ะครับ" โคนันพูดพร้อมกับยืนขึ้น
     "อ่าวซะงั้น แสดงว่าวันนี้พี่ต้องทานข้าวเที่ยงคนเดียวอีกแล้วงั้นหรอเนี่ย?" รันพูดพร้อมทำหน้าบูดบึ้งตึงตัง
(หน้าแบบเวลางอนชินอิจินั่นล่ะ)
     "ขอโทษทีนะครับพี่รัน ก็ผมมีธุระนี่นา แหะๆ" โคนันพูดพร้อมทำหน้าตาเป็นประกาย (วิ้งค์ๆ)  
     "แล้วผมจะรีบกลับมานะครับพี่รันนน" โคนันพูดลากเสียงพร้อมกับรีบเดินลงมาจากสำนักงานนักสืบโมริ และเริ่มออกวิ่ง
     "เดี๋ยวก่อนสิโคนันคุง เชอะ! ให้ตายสิหมู่นี้เป็นอะไรของเขานะ ชอบไปหมกอยู่แต่บ้านด็อกเตอร์จนดึกดื่นมืดค่ำ ต้องนั่งกินข้าวคนเดียวอีกแล้วสิ" รันบ่นพึมพำอยู่คนเดียวอย่างหัวเสียพร้อมกับคนซุปในหม้ออย่างเนือยๆ
     "หรือว่าเราทำอาหารไม่อร่อย โคนันคุงเลยหนีไปกินบ้านด็อกเตอร์งั้นหรอ" รันคิดขึ้นมา พร้อมกับคนซุปในหม้อเร็วขึ้นอีก
     "ต้องใช่แน่ๆเลย!!!!!" รันตะโกนออกมาอย่างดังแถมทำหน้าตาหน้ากลัว (แบบไม่มีตาดำแล้วมีไฟลุกโชน หน้าอย่างนั้นล่ะ) จนเผลอกำกระบวยที่ใช้สำหรับคนซุปจนหักเป็นอันที่สามของอาทิตย์นี้....
(R.I.P กระบวยตักซุปอันที่สามที่หน้าสงสาร)
     "จึ๋ย...!!! น...นั่นมันเสียงยัยรันนี่นา" โคนันทำหน้าจืดขณะที่ออกวิ่งมาจากสำนักงานนักสืบได้แล้วประมาณ 100 เมตร
   
          ระหว่างทางไปบ้านด็อกเตอร์อากาสะ

    "หมายความว่ายังไงกัน จดหมายฉบับนั้นน่ะ"  โคนันครุ่นคิดอย่างหนักขณะที่หยุดวิ่งและออกเดินมาได้สักพักใหญ่ๆ
     " แต่ทำไมกันล่ะ?? ถ้าส่งผิดคงไม่ส่งต่อเนื่องกันมาเยอะขนาดนี้แน่ๆ
แล้วทำไมมันถึงมาส่งที่นั่นแทนที่จะเป็นที่นี่กันล่ะ" โคนันพึมพำต่อไปพร้อมเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นมาเล็กน้อย
     "น่าสงสัยจริงๆ ส่งมาเป็นฉบับที่สามแล้วสินะ แถมยังส่งมาที่นั่นอีก?"
(คนอ่านคงงงที่ว่า ที่นี่ที่นั่นที่นี่อะไรของคนแต่งฟ้ะ?)
     "รึ...ร....หรือว่า? เจ้าพวกนั้น?" โคนันหยุดเดินพร้อมทำหน้าตาตกใจ (ฉายภาพโคนันทำหน้าตกใจ กล้องหมุนไปรอบๆตัวนางสองสามครั้ง และมีภาพคนขององค์กรชุดดำ สามสี่คนโผล่มาจากด้านหลัง นึกภาพตามละจะคิดออก)
จนผู้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง...
     "เป็นไปไม่ได้หรอกน่านายคิดมากเกินไปแล้ว ชินอิจิ" โคนันพึมพำกับตัวเอง... พร้อมออกวิ่งอีกครั้ง
(ไอ้เด็กนี่ไม่รู้ทำไมมันชอบพูดคนเดียวอยู่เรื่อยเลยเนอะ?) และรีบตรงรี่ไปยังบ้านด็อกเตอร์อากาสะโดยไม่หยุดวิ่งอีกเลย
   โดยไม่รู้เลยว่าจะมีใครบางคนแอบสะกดรอยตามมาอยู่ห่างๆ....

โปรดติดตามตอนต่อไป

Updateนิยายก่อนใคร คลิก

Miyano-san

เขียนสนุกมากกกก เป็นกลจ.ให้นะคะ