ความจริงของวันที่มีหิมะตก CHAPTER 1 [FIC]

Miyano-san

       
        ในตอนเช้าของวันที่หิมะขาวโพลนไปทั่วทั้งโตเกียว...เอโดงาวะ โคนัน ผู้มานอนค้างคืนที่บ้านของดร.อากาสะ กำลังลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เพื่อสลัดความง่วงที่มีอยู่ในร่างกายออกไป
แต่ทันใดนั้นเอง! ก็มีมือหนาเอื้อมมาปิดปากยอดนักสืบจิ๋วเอาไว้

        "คิดว่าแค่ใส่แว่นแล้วจะหลอกคนอื่นได้งั้นเรอะ ถ้าเป็นคล้าก เค้นท์ ล่ะก็ว่าไปอย่าง...ใช่ไหมล่ะ คุโด้ ชินอิจิ"
น้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกกล่าวขึ้นในความหนาวเย็น


        'อะไรกันเนี่ย เสียงนี้...ยิน! เป็นไปไม่ได้น่า ทำไมถึง...'

ร่างกายของยอดนักสืบแข็งทื่อ แต่หากไม่ใช่เพราะความหนาวของอากาศในวันนี้...หัวใจ...เต้นดังราวกับจะหลุดออกมา! วันอวสานชีวิตของฉันงั้นหรือ? ไม่นะ! ยังมีอีกหลายเรื่องที่ฉันต้องทำ เรื่องรันก็ยังไม่ได้พูดออกไป ไม่! ฉันจะมาจบชีวิตอย่างนี้ไม่ได้! ฉันยังตายไม่ได้!

        "หึหึหึ...รู้ชะตากรรมตัวเองก็ดี..."

เสียงเดิมดังขึ้นอีก แต่หากความตกใจกลัวของยอดนักสืบยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น!! เพราะไม่ถึงนาทีต่อมาก็มีเสียงลูกบิดประตู...แกร๊ก...พร้อมกับหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ผมยาวสลวยสีแพลทินัม
บลอนด์ที่ก้าวเข้ามาในห้อง...

        "บะ...เบลม็อท!!?"

        "Hi Cool guy ...วันนี้ฉันมีเกมบางอย่างมาให้เธอเล่น...จะยอมเล่นกับฉันสักหน่อยมั้ยล่ะ?"
เบลม็อททักทาย ในขณะที่มือและขาทั้งสองข้างของชินอิจินั้น...ได้ถูกยินมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา เขารู้ดีว่ายินเป็นคนยังไง ถ้าเขาคิดตุกติกสักนิดล่ะก็...ดวงแข็งก็ดวงแข็งละ...
โดนเป่าทิ้งแน่

        "ถ้าเธอยอมไปกับฉัน ฉันจะปล่อยตัวแองเจิ้ลที่กำลังหลับอยู่ที่ห้องข้างล่างนั่น แต่แน่นอนว่าเชอรี่จังก็ต้องไปด้วยนะ..." เบลม็อทเสนอ

        "ไปที่ไหน" ชินอิจิไม่ไว้ใจ

        "ไปพบนัมเบอร์ 2 ขององค์กรไงล่ะ ฮะๆๆ" ยินตอบเสียงเย็น

        'นี่พวกมันคิดอะไรอยู่กันแน่นะ?' ยอดนักสืบผู้จนตรอกคิด

        "ว่าไง ทางนั้นเรียบร้อยดีใช่มั้ย นี่เป็นงานกำจัดหนูครั้งใหญ่...ถ้าพลาดสักนิดล่ะก็ ท่านผู้นั้นจะทำอะไรก็คงรู้กันดี"
เบลม็อทหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำขึ้นมาพูดกับใครบางคน...แต่ใครกันล่ะ

        "ทางนี้ก็เกือบเสร็จแล้วล่ะ...เบอร์บอน" เบลม็อทยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย

        'คุณอามุโร่สินะ' ความกังวลเริ่มเข้ามาแทนที่ความกลัว

        'งานกำจัดหนูครั้งใหญ่? แสดงว่ารายชื่อ NOC ทั้งหมดจะต้องถูกเปิดเผยน่ะสิ...ถ้าอย่างนั้นทำไมพวกมันถึงทำเหมือนยังไม่รู้ว่าเบอร์บอนก็เป็น noc ล่ะ'

        "ฉันจะไปกับพวกแก" ชินอิจิตัดสินใจเสี่ยง

เขาถูกยินปิดปาก และถูกอุ้มขึ้นรถ...ชินอิจิจำเสียงเครื่องยนต์นี้ได้อย่างแม่นยำ...เครื่องยนต์จังหวะสั้นๆแบบนี้ มีแต่ปอร์เช่ 356A คันโปรดของยินเท่านั้นแหละ
โดยมีเสียงฝีเท้าเบลม็อทตามหลังมาติดๆ

        เขาตื่นขึ้นมาในความมืด อากาศหนาวที่หนาวขึ้นเรื่อยๆทำให้ชุดนอนที่ยังไม่ได้เปลี่ยนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง...ข้างๆตัวเขาก็มีไฮบาระที่ตื่นขึ้นมาก่อนเขา
ทันใดนั้นก็มีท่อนแข็งๆสีดำเมื่อมจ่อเข้าที่ขมับของยอดนักสืบ...

        เบเร็ตต้า M1934!

        ยินมองมาด้วยสายตาเหี้ยมโหด นัยน์ตาสีเขียวคู่นั้นแข็งกระด้างเหมือนตาสัตว์ป่า มองผ่านเพียงแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าของนัยน์ตานั้นได้ผ่านการฆ่าคนมาอย่างโชกโชน

        "แกต้องโทษตัวเองที่ไม่ตายในวันนั้น ไม่คิดเลยว่ายาอาโพท็อกซินนั่นจะยังไม่สมบูรณ์ หึหึ... ฉันจะทำให้ร่างของพวกแกต้องแหลกลาญเป็นขี้เถ้า...เหมือนสีเทาที่เธอชอบยังไงล่ะ...
เชอรี่"  ยินคำราม

        "ยอมกลับมากับคนอย่างฉัน ถือว่าใจกล้ามาก ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ ไอจัง" แต่แล้ว...เสียงมีอำนาจของเบลม็อทก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ผู้เข้าชมเนื้อหาถูกซ่อนไว้ คุณจะต้องแสดงความคิดเห็นก่อนจึงจะสามารถมองเห็นเนื้อหาส่วนที่ถูกซ่อนนี้ได้

       

        โปรดติดตามตอนต่อไป

CCA0

การเล่าเรื่อง OK รออ่านตอนต่อไปนะครับ
สู้ๆ ^_^

AommyCh

สนุกมากเลยค่ะ รออ่านตอนต่ออยู่ไปนะคะ

Miyano-san

ขอบคุณทุกคนมากค่ะ ช่วงนี้การบ้านโหมกระหน่ำ ถ้ามีเวลาว่างจะมาอัพอีกนะคะ ^^

Bydas

ชอบสำนวนของไรท์จังเลยค่ะ

Yeen

โคนันนนนนน น้องงงง

Ziaclow​

น่าติดตามมากๆค่ะ

Ziaclow​

ติดตามอยู่นะ

Ziaclow​

สนุกมาก

niwap

รออ่านต่ออยู่ค้าบบ