FanFic ยอดนักสืบ(จิ๋ว)โคนัน Part 3

nongney18683

"ด็อกเตอร์ มารับผมหน่อยสิที่ซอยข้างๆบ้านด็อกเตอร์น่ะ"
        "(ชินอิ...โคนันคุงจับคนร้ายได้แล้วหรอ) ด็อกเตอร์ถาม
        "ใช่ครับ"
        "(อืมได้แล้วฉันจะเอารถไปรับละกัน)" สิ้นเสียงด็อกเตอร์โคนันก็กดวางสายโทรศัพท์
        "คราวนี้ก็หาคำแก้ตัวสินะ โคนัน" โคนันพูดกับตัวเอง



              ณ บ้านด็อกเตอร์อากาสะ

        "นี่ โคนันคุงไปทำอีท่าไหน ถึงไปยิงโดนหนูรันเข้าล่ะทีนี้" ด็อกเตอร์ถามในขณะที่อุ้มรันเข้ามาในบ้าน
        "ก็ตอนแรกผมกะว่าจะไม่ทำอะไรหรอกครับ แต่ถ้าเป็นพวกมันปลอมตัวมาก็แย่สิ เขาเรียกว่ากันไว้ดีกว่าแก้ครับด็อกเตอร์"
        "นี่เกิดอะไรขึ้นหรอโคนันคุง" อายูมิถลาออกมาจากข้างในบ้าน
        "ไม่เป็นไรหรอก อายูมิ" โคนันพูดอย่างอารมณ์ดี
        "ด็อกเตอร์อุ้มใครข้ามาน่ะ" เก็นตะถาม
        "นี่พี่รันนี่ครับด็อกเตอร์ แล้วทำไมถึงนอนหลับแถมยังให้ด็อกเตอร์อุ้มมาอีกล่ะครับ" มิซึฮิโกะบอก
        "ช...ใช่ ส่วนเรื่องนั้นฉันว่าพวกเธอ ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกนะ" ด็อกเตอร์บอกตะกุกตะกัก
        "อะไรกัน บอกหน่อยสิด็อกเตอร์...." เสียงใครบางคนพูดขึ้นในขณะที่ทั้งสี่กำลังเข้าไปในบ้าน
(โดยรันถูกด็อกเตอร์อุ้มเข้าไปในบ้าน)
      "สุดท้ายก็ไม่ใช่เจ้าพวกนั้นสินะ" โคนันกระซิบกับไฮบาระเบาๆที่ประตูหน้าบ้านด็อกเตอร์เพื่อพยายามไม่ให้ใครได้ยิน
      "ก็ดีแล้วไม่ใช่รึไงกันล่ะ" ไฮบาระบอกกับโคนันพร้อมเดินเข้าไปในบ้าน
      "-อะไรกันยัยนี่ ช่วงนี้ดูพิลึกๆชอบกล-" โคนันพูดคนเดียวในใจพร้อมทำหน้าตาเซงๆ
(แบบหลับตาครึ่งหนึ่งแล้วทำเสียง เห่อๆๆๆ นึกออกไหม)
      "นี่กระซิบอะไรกับคุณไฮบาระน่ะครับ" มิซึฮิโกะโผล่พรวดออกมาจากประตูข้างใน
      "ป...เปล่านะ ไม่ได้คุยอะไรสักหน่อย ก็แค่เรื่องไม่เป็นเรื่องล่ะนะ" โคนันแก้ตัวแบบลวกๆ และรีบเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็วโดยไม่มองดูคนข้างหลังอีกเลย
     "-ทำตัวน่าสงสัยจริงๆ...สองคนนี้-" มิซึฮิโกะพินิจพิจารณาอย่างละเอียดด้วยสมอง (อันชาญฉลาด) ของตนเอง


               2ชั่วโมงต่อมา

      "แย่แล้ว 6 โมงแล้วหรอกหรอนี่" อายูมิพูดขึ้นมาดวงตาจับจ้องอยู่ที่นาฬิกาไฟฉาย ที่ด็อกเตอร์ประดิษฐ์ให้
       "นั่นสิครับผมต้องรีบกลับบ้านแล้วล่ะ กลับด้วยกันไหมครับเก็นตะคุง" มิซึฮิโกะถามพลางปรายตามาที่โคนันกับไฮบาระอย่างเฉียบคม
       "ก็ดีเหมือนกัน ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว กะว่าจะมาหาของกินที่บ้านด็อกเตอร์เสียหน่อย"
       "แต่ก็เห็นๆอยู่ ว่าไม่มีอะไรที่น่าจะกินได้เลย" เก็นตะพูดพร้อมกับเสริมประโยคหลังด้วยเสียงกระซิบเบาๆจนได้ยินกันทั่วทั้งบ้าน
       "ถึงบ้านฉันมี เก็นตะคุงก็กินไม่ได้หรอก เพราะมันมีแต่ ผัก ผัก ผักและก็ผัก น่ะสิ" ด็อกเตอร์พูดพร้อมโปรยตาไปที่ไฮบาระ
      "อะไรกันมองมาด้วยสายตาแบบนั้น วันพรุ่งนี้ระวังจะเหลือแค่น้ำเปล่ากับคุกกี้สองชิ้นนะคะ" ไฮบาระตอกกลับแบบแขวะๆ
       "ม....ไม่ดีกว่าอย่าเลยนะหนูไอ เพราะแค่นี้ฉันก็จะอดตายอยู่แล้ว" ด็อกเตอร์ตอบ
   ไฮบาระยิ้มที่มุมปากนิดๆอย่างมีเลศนัย
       "ด็อกเตอร์คะ เดี๋ยวหนูจะลงไปห้องใต้ดิน อย่าให้ใครเข้าไปรบกวนล่ะ ไม่ได้ทำอะไรมาตั้งหลายวันแล้ว" ไฮบาระกระซิบกับด็อกเตอร์และเสริมประโยคท้ายพร้อมเดินลงไปในห้องใต้ดิน ปิดประตูดังปัง
       "งั้นพวกเรากลับกันก่อนล่ะนะ ไปแล้วนะโคนันคุง ด็อกเตอร์ ไอจัง ฝากทักทายพี่รันด้วยนะคะ" อายูมิบอกเสียงใส พร้อมกับลากมิซึฮิโกะ เก็นตะ ออกมาจากบ้านด็อกเตอร์
       "นี่ทั้งสองคนหันหน้ามานี่หน่อย" มิซึฮิโกะพูดหลังจากที่อายูมิลากออกมาจากบ้านด็อกเตอร์มาที่หน้าบ้าน
       "ผมมีอะไรจะบอก"  
     ซุบซิบ ซุบซิบ ซุบซิบ
  ทั้งสามกำลังวางแผนที่จะทำอะไรบางอย่าง (ซึ่งการวางแผนนั้นๆมักก่อให้เกิดความวุ่นวายแก่โคนันเป็นอย่างมากเสมอ)

       "หืม..... ที่นี่ที่ไหนกันน่ะ" รันพึมพำออกมาพร้อมกับขยับตัว
       "อ่าว พี่รันรู้สึกตัวแล้วหรอ" โคนันถามท่าทางเป็นห่วง (ก็แกไม่ใช่รึ ที่ทำให้รันเป็นแบบนี้)
       "อืม ว่าแต่ที่นี่บ้านด็อกเตอร์นี่ แล้วทำไมถึงมาอยู่ข้างในได้ล่ะ ก็พี่จำได้ว่าพี่แอบตามโคนันมา แล้วก็วิ่งหนี นี่นา อุ๊ย!" รันเผลอพูดเรื่องที่แอบสะกดรอยโคนันมาที่บ้านด็อกเตอร์
       "แอบตามมาหรอครับ พี่..รัน แล้วแอบตามมาเพื่ออะไรกันเล่า ผมก็บอกนี่นาว่าจะมาบ้านด็อกเตอร์" โคนันถามเสียงดุ
       "แหม ก็พี่นึกว่าโคนันไม่อยากทานอาหารฝีมือพี่เลยแอบมาทานบ้านด็อกเตอร์เพราะด็อกเตอร์ทำอร่อยกว่าน่ะสิ" รันพูดออกมาเหมือนอัดอั้นมานาน
       "-อาหารฝีมือด็อกเตอร์อร่อยน่ะหรอ ฝีมือพอๆกับป้าเอริเลยต่างหากล่ะ-" โคนันทำหน้าตาเซ็ง
       "ว่าแต่จู่ๆทำไมถึงได้สลบไปแบบไม่รู้สึกตัวเลยนะ" รันสงสัย
       "เอ่อ.... ค...คือว่าตอนนี้ก็ 6 โมงแล้วนะครับพี่รันรีบกลับบ้านไปเตรียมอาหารให้คุณลุงก่อนดีกว่าไหมครับ" โคนันรีบเปลี่ยนเรื่องบอกกับรันท่าทางลนลาน
       "ย...แย่แล้วลืมไปสนิทเลย งั้นพี่กลับก่อนนะ วันนี้โคนันคุงต้องรีบกลับมาทานข้าวกับพี่ให้ทันให้ได้นะ!" รันพูดพลางรีบลุกจากโซฟาแล้ววิ่งไปที่ประตูทางหน้าบ้าน  "ไปแล้วนะคะด็อกเตอร์"
       "อืม ไปดีมาดีนะหนูรัน" ด็อกเตอร์ตะโกนบอกไล่หลัง
     รันวิ่งออกมาจากบ้านด็อกเตอร์ แต่ไปได้ไม่ทันพ้นหน้าบ้านของชินอิจิรันก็โดนใครสักคนโปะยาสลบที่จมูก
แน่นอน รันนอนแน่นิ่งไป (เป็นครั้งที่สอง)
ทันใดนั้นเองหญิงสาวอีกคนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์มือถือหมายเลขปลายทาง....
       "ทางนี้เรียบร้อยดีแล้วล่ะ ยิน"
       "(ดีมาก งานของเธอเสร็จเรียบร้อยแล้วรีบกลับมาได้แล้ว เบลมอท)"
       "ได้ ว่าแต่เด็กนี่ล่ะ เอาไปด้วยรึเปล่า"
       "(ถ้าเธอหมายถึงแฟนของเจ้าคุโด้ ชินอิจินั่นล่ะก็เอามันมาด้วยแล้วกัน เพราะงานนี้ต้องถอนทั้งรากถอนทั้งโคนไงล่ะ ไม่เสียแรงที่แอบสะกดรอยเจ้าเด็กโคนันนั่นน่ะ คราวนี้เจ้าคุโด้โผล่มาให้เราเด็ดหัวได้แน่ๆ เอามันมาไว้รวมๆกัน)"
       "รับทราบ" สิ้นเสียงของเบลมอทเธอก็แบกร่างของรันขึ้นรถยนต์สีขาว
       "ขอโทษทีนะ Angel " เบลมอทพึมพำออกมาพร้อมกับที่รถยนต์เคลื่อนที่ออกไปจากตรอกซอกซอย และมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่..........  


โปรดติดตามตอนต่อไป

Updateนิยายก่อนใครคลิก

AommyCh

ลุ้นๆๆ {:5_146:}